ســـــــــــــروش کوچولو

ولی به زودی آتشین بازگشتی خواهم داشت به آغوش گرم آنانی که ایمان آورده اند به آغاز فصل سرد . . .

زن عشق مي كارد و كينه درو مي كند ...

خانه من خاک است. خلقت اولیه ام از خاک بود و از خاک برخواستم. در خاک جان گرفتم و در آن ریشه زدم. ای خاک پذیرایم باش در آن روزی که تکه تکه تنم را به تو می سپارم. یک روز اینجا و یک روز آنجا! آرام و قرار ندارم تا به خانه آخر برسم.

می رسد روزی که تنها در کنار عکس من      /     نامه های کهنه ام را مو به مو از بر کنی

دست از طلب ندارم تا کام من برآید                     یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر                            کز آتش درونم دود از کفن برآید

بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران                بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید

جان بر لب است و حسرت در دل که از لبانش           نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید

از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم                        خود کام تنگدستان کی زان دهن برآید

گویند ذکر خیرش در خیل عشقبازان                         هر جا که نام حافظ در انجمن برآید

هر موجودي ؛ يك سرود الهي است. بي همتا ؛ منحصر به فرد ؛ تكرار نشدني و غير قابل مقايسه

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند               طلب عشـق ز هر بی سروپایی نکنیم

                                                                          توضیحات به انضمام کل شعر

بيگـانگي بــس است مرنجان دل مرا          بهر خدا مرا " تو" صدا كن " شما" مگوي

                                                                            ابـــــراهبم صهــــــــبا

وقتی می بینم گذشته ام را که هیچ نبوده ام , مي ترسم از اینکه به خود مغرور شوم به گمان اينكه شايد فردایی برسد که وقتی تخته ی سیاه کرده ی امروزم را نظاره مي كنم همچون حال که به تخته ی گذشته می خندم به آن تخته نیز بخندم